Spartacus

In capitulo LIII libri ‘Romae Aeternae’ nonnullas lineas legimus de Spartaco gladiatore, qui servis fugutivis contra Romanos commoventibus praefuit et nobis bene notus est ex pelliculâ Kubrickensi.

Sed Spartacus cinematographicus distat ab illo quem scriptores Romani nobis suis operibus tradiderunt: “de stipendiario Thrace miles, de milite desertor, inde latro, deinde in honore virium gladiator” scripsit Florus. Ex quo discimus non unum, sed quattuor bella servilia, quarum ultimum, ‘Bellum Spartacium’ vocatum, in magnum discrimen adduxit Romanos. At Plutarchus Graece effusius narravit bellum Spartacium in capitulo de Marco Crasso libri ‘Vitarum Parallelarum’, qui post acrem pugnam contra servos fugitivos gloriam adeptus non est, cum et contra servos dimicavisset, et Spartaco interempto Pompeius, ex Hispaniâ reversus, reliquias fugitivorum excidisset atque senatui referret ‘sese, neque Crassum, bellum delevisse.’

Uterque scriptor, primo Florus, deinde Plutarchus (in sermonem Latinum versus) discipulis, qui usque ad capitulum LIII perlegerunt, in ‘Bello Spartacio’ docet de Spartaco et bellis servilibus, quibus additur charta geographica Italiae et Siciliae cum locis in scriptis memoratis.